« پدرم در مواضع سجده‌اش ، آثارى برآمده داشت كه هر سال دو نوبت آنها را مىبريد ؛ در هر نوبت پنج پينه را ، از اين جهت او را ذو الثّفنات گفتند . » « 1 » و در روايت ديگرى آمده است كه آن حضرت اين پينه‌ها را در كيسه‌اى جمع كرده بود و وصيت كرد تا به همراه بدن مقدّسش دفن كنند . ( 1 ) 4 - سجّاد از جمله القاب شريف آن حضرت كه بدان شهرت داشتند ، لقب « سجّاد » « 2 » بود . و اين به خاطر سجده‌هاى فراوانش بود ، زيرا آن حضرت از كسانى بود كه سجدهء فراوان و بيشترين اطاعت پروردگار را داشتند . امام ابو جعفر باقر عليه السلام دربارهء سجده‌هاى زياد پدرش مىفرمايد : « نزد حضرت على بن حسين عليهما السلام هيچ نعمتى از نعمتهاى الهى ياد نمىشد مگر آن كه به سجده مىافتاد و هيچ آيه‌اى از آيات كتاب خداى عز و جل كه داراى سجده باشد ، تلاوت نمىشد مگر آن كه سجده مىكرد و از هيچ شر و بدى بيمناك نبود كه خداوند از او بر طرف كرده باشد مگر آن كه سجده مىكرد و هيچ‌گاه از نماز واجب فارغ نشد ، مگر آن كه سجده كرد ، و اثر سجده در تمام مواضع سجده‌اش نمودار بود ، از اين رو وى را سجّاد ناميدند . » « 3 » ( 2 ) ابن حماد سجده‌هاى زياد و عبادت آن حضرت را در اين اشعار لطيف بيان كرده و مىگويد : و راهب اهل البيت كان و لم يزل * يلقّب بالسّجاد حين تعيده

--> العرب : 1 / 129 ، ثمار القلوب : ص 291 ، در اين كتاب آمده است كه به على بن حسين ( ع ) و على بن عبد اللّه بن عباس . - به خاطر آن كه در مواضع سجده‌شان در اثر عبادت زياد ، پينه‌هايى چون زانوان شتر پيدا شد - ذو الثفنات گفتند . ( 1 ) علل الشّرائع : ص 88 ، بحار الانوار : 46 / 6 ، وسائل الشّيعه : 4 / 977 . ( 2 ) علل الشّرائع : ص 88 . ( 3 ) وسائل الشّيعه : 4 / 977 ، علل الشّرائع : ص 88 .